من و تو را جدا كردند

من و تو در دو دنیای متفاوت زندگی می كنیم

با عادت ها،سنت ها،پیش فرض ها و واژه ها،

با اخلاق و ارزش ها؛

ما را جدا كردند.

با عادت ها خشم و نفرت بیشتری آفریدند و ما جداتر شدیم،

تكرار، تكرار شد؛

ما جدا تر شدیم، نفرت و جدایی بیشتر شد.

ما انسان ها می توانستیم همدیگر را در آغوش بگیریم،

ولی ماها را جدا كردند،

به لحظه های زندگی ترس تزریق كردند تا هیچ لحظه ای آزاد نباشد،

ما را از درون غافل كردند،اسیرمان كردند،

اسیر دنیای بیرون،

اسیر حرص و آز،ارزش و اخلاق،خشم و نفرت،ضعف  و قدرت،

مقایسه و قضاوت،تایید و تكذیب،ترس و

تعصب،تكرار و تكرار و تكرار!

اسیر بیرون شدیم تا درون را فراموش كنیم؛

اسیر شدیم تا آزادی را فراموش كنیم.

در ماها خشم و نفرت بسیاری آفریدند،

و با این خشم و نفرت جدایی ماندگارتر شد.

ما به عادت ها عادت كردیم تا اسیر بمانیم

به ما دادند تا خود خلق نكنیم

به ما دادند تا وابسته بمانیم.

ما انسان ها می توانستیم همدیگر را در آغوش بگیریم،

می توانستیم بخندیم،آزاد باشیم،

می توانستیم زنده باشیم و به زندگی لبخند بزنیم،

می توانستیم عاشق زندگی باشیم،

ولی پر شدیم از خشم و نفرت و حرص و آز و ترس و تعصب.

می توانستیم عاشق آزادی باشیم و در آزادی نادانی ها را فراموش كنیم،

می توانستیم هر روز آزادی را در آغوش بگیریم،

می توانستیم همیشه عشق را احساس كنیم و اشك بریزیم،

ولی دربند ماندیم

سلسله ی نادانی ها ادامه دارد،

عادت و تكرار می چرخند،سنت معنای زندگی ست. و رنج، انگیزه ی زندگی